ويژگي هاي شعرو شاعري فردوسي 

 

شعرو شاعري فردوسي ويژگي هاي خاصي دارد كه اورا شاعري بزرگ قرار داده است. در اينجا به چند مورد از آن ها اشاره مي كنيم :

1- موضوع : فردوسي دانست كه  طبع و وقت خود را در چه راهي به كار اندازد. موضوعي را براي سرودن انتخاب كرد كه به اهمييت آن ايمان داشت. نه تنها براي آن كه سرگذشت حماسي قومي ايراني ، بلكه از آن جهت كه حكمت و فرزانگي دوره ها و نسل ها ي گوناگوني را در خود نهفته داشت. طومار گذشته اي بود كه  مي بايست براي آينده از آن مايه گرفت و درس آموخت.

2- نياز زمان : او توانست با شمي كه خاص نبوغ هاي برگزيده است ، نياز مردم دوران خويش را به داشتن كتابي چون شاهنامه دريابد.شاهنامه كتاب سياسي بود، كتاب زمان بود، و روح فردوسي همزمان ، به نحو آگاه يا نا آگاه طالب آن بود.

3- جهان بيني انساني : فردوسي از مرداني بود كه بازوان بلندي دارند، و بشريت را با خوبي ها و بدي ها و قدرت ها و ضعف هايش در بغل جاي مي دهند. مردي ساده و روستايي كه توانست نگاه بر سراسر جهان و بر سراسر قرون بيفكند و انگشت بر تارهاي جاوداني وجود بشر بگذارد.

4- پيوستگي قدرت و لطف : يعني خصيصه اي كه خاص زيبايي هاي اصيل و باستاني است ، بزرگي  خام و طبيعي مانند كوه ، كه هم صلابت دارد و هم دل نواز است.

5 - ايجاد روح در كلام : اين همان است كه جنبه ي وصف پذير شاهكارهاست. بر اثر اين خاصيت است كه دنياي شاهنامه هنوز در نظر ما اين قدر زنده و واقعي جلوه مي كند.

اگر بخواهيم در مورد اين شاعر بزرگ حماسي ايران مطلب بنويسيم ، بسيار است كه در اين مقاله ي محدود نمي گنجد. ولي هدف آن است كه اگر ما ارادتي به اين مرد داريم ، نخستين نشانه ي ابرازش اين است كه خود را تا حد ادراك زبان او بالا ببريم. منظور از ادراك زبان آن نيست كه لغات شاهنامه را معني كنيم ، يا نكته هاي مشكل شعرهايش را بگشاييم. بلكه با دنياي شاهنامه و فردوسي يك حداقل تفاهم و ارتباطي برقرار كرده باشيم.