شاهنامه نمونه ي حماسه ي طبيعي در ايران
 
 شاهنامه اثر حکیم ابوالقاسم فردوسی، یکی از بزرگ‌ترین حماسه‌های جهان، شاهکار حماسی زبان فارسی
 
 و حماسهٔ ملی ایرانیان و نیز بزرگ‌ترین سند هویت ایشان است و شایان ذکر است که ابن اثیر در الکامل فی
 
 التاریخ از شاهنامه به عنوان قرآن عجم نیز نام برده است. که البته امروزه استفاده ازاین عنوان در ادبیات ایران برای مثنوی معنوی مولانا مرسوم است.
 
 شاهنامه اثری است منظوم در حدود پنجاه‌هزار بیت در بحر متقارب مثمن محذوف (یا مقصور) (فعولن
 
 فعولن فعولن فعل (فعول)). سرایش آن حدود سی‌سال به طول انجامید. فردوسی خود در این باره می‌گوید:
 
 بسی رنج بردم درین سال سی               عجم زنده کردم بدین پارسی
 
 شاهنامه شرح احوال، پیروزیها، شکستها، ناکامیها و دلاوریهای ایرانیان از کهن ترین دوران (نخستین
 
 پادشاه جهان کیومرث) تا سرنگونی دولت ساسانی به دست تازیان است (در سده هفتم میلادی).
 
 کشمکش های خارجی ایرانیان با هندیان در شرق، تورانیان در شرق و شمال شرقی، رومیان در غرب و
 
 شمال غربی و تازیان در جنوب غربی است. علاوه بر سیر خطی تاریخی ماجرا، در  شاهنامه داستان‌های
 
 مستقل پراکنده‌ای نیز وجود دارند که مستقیماً به سیر تاریخی مربوط نمی‌شوند. از آن جمله: داستان زال
 
 و  رودابه، رستم و سهراب، بیژن و منیژه، بیژن و گرازان و جز اینها . بعضی از این داستان‌ها به طور
 
 خاص چون رستم و اسفندیار و یا رستم و سهراب از شاهکارهای مسلم ادبیات  جهان به شمار می‌آیند.